یادمان باشد ...

هر جا قدم می گذاریم بذر عشق بپاشیم،
و قبل از همه در خانه خودمان، به فرزندان خود، به همسر خود،
به همسایه های خود، به هموطنان خود، به مردم دنیا عشق بورزیم...
نگذاریم کسی از پیش ما برود مگر اینکه خوشتر و امیدوارتر از وقتی باشد که نزد ما می آید.
حضور زنده و مجسم محبت خدایی باشیم.
محبت را در لبخند، در چهره، در چشم ها و در سلام گرم خود به دیگران پیشکش کنیم.