ای مهربانم!

آموخته ام که خود، معمار زندگی خویش، خالق شگفتی، و عامل تلخ کامی خویشتنم...
حال که خود، معمار زندگی خویشتنیم، شکست هایمان را گردن کسی نیندازیم.
فلسفه این است:
همان بدروی که کِشته ای.
پس ای مهربانم...!
ناگفته پیداست...
چیزی را می یابیم که انتظارش را داریم، و چیزی را به دست می آوریم که تقاضا می کنیم.
تعجب نکنید: ارزش انسان در چیزی که به دست می آورد نیست، بلکه ارزش انسان در چیزی است که مشتاق آن است!